jakość Odczynniki flotacyjne & Odczynniki do flotacji piany producent

Metody wydobycia metali obejmują badanie metod ekstrakcji rudy z ciał rudnych. Obejmuje to trzy główne zadania: przygotowanie, cięcie i wydobycie. Suma tych działań przygotowawczych, cięcia i wydobycia przeprowadzonych w obrębie ciała rudnego w celu ułatwienia lepszego odzysku rudy nazywana jest metodą wydobywczą. Obecnie stosowane są głównie metody wydobywcze: wydobycie otwarte, wydobycie z zasypywaniem i wydobycie z zawałem. NR 1 Wydobycie otwarte W wydobyciu otwartym ciało rudne dzieli się na wyrobiska i filary podczas procesu wydobycia. Najpierw wydobywa się wyrobiska, a następnie filary. Podstawowymi warunkami zastosowania wydobycia otwartego są stabilność rudy i skał otaczających oraz możliwość uzyskania dużego odsłoniętego obszaru wyrobiska przez określony czas. Powszechnie stosowane metody wydobywcze w tej kategorii obejmują: wydobycie pełnofrontowe, wydobycie komorowo-filarowe, wydobycie z obkurczaniem i wydobycie komorowo-filarowe etapowe. 01 Wydobycie pełnofrontoweWydobycie pełnofrontowe stosuje się w cienkich i średnio grubych, łagodnie nachylonych (kąt nachylenia na ogół mniejszy niż 30°) ciałach rudnych, gdzie zarówno ruda, jak i skały otaczające są stabilne. Jego cechy to: przodek postępuje kompleksowo wzdłuż rozciągłości lub nachylenia ciała rudnego, a podczas procesu wydobycia, warstwowa skała odpadowa lub ruda niskogatunkowa w ciele rudnym pozostaje jako nieregularne filary, aby podeprzeć wyrobisko. Filary te są na ogół uważane za trwałą stratę i nie są odzyskiwane.02 Wydobycie komorowo-filaroweStosowane do wydobywania poziomych lub nachylonych ciał rudnych, w których wyrobiska i filary są rozmieszczone naprzemiennie w ciele rudnym lub wyrobisku. Podczas wydobywania wyrobisk pozostawia się ciągłe lub nieciągłe regularne filary, aby podeprzeć strop. Ma szerszy zakres zastosowania niż wydobycie pełnofrontowe i może być stosowane do wydobywania nie tylko cienkich ciał rudnych, ale także grubych i bardzo grubych ciał rudnych. Stabilna ruda i skały otaczające w poziomych i łagodnie nachylonych ciałach rudnych są podstawowymi warunkami zastosowania tej metody wydobywczej.03 Wydobycie z obkurczaniemRobotnicy pracują bezpośrednio na stosie rozdrobnionej rudy pod odsłoniętą ścianą wyrobiska, wydobywając rudę warstwami od dołu do góry. Za każdym razem około 1/3 wydobytej rudy jest uwalniana grawitacyjnie, a reszta jest tymczasowo pozostawiana w wyrobisku jako platforma robocza do dalszego wydobycia w górę. Po wydobyciu wszystkich wyrobisk ruda tymczasowo pozostająca w wyrobiskach jest następnie uwalniana w dużych ilościach, co nazywa się wydobyciem masowym rudy. Ta metoda wydobywcza jest odpowiednia dla stromo nachylonych złóż rudy, gdzie ruda i skały otaczające są stabilne, ruda nie jest podatna na samozapłon, a rozdrobniona ruda łatwo ponownie cementuje się.04 Metoda wyrobisk etapowychBlok rudy dzieli się na kilka sekcji w kierunku pionowym. Wyrobiska i filary są rozmieszczone poziomo w każdej sekcji, a ruda wydobywana ze środkowej sekcji jest transportowana na zewnątrz przez drogi wydobywcze każdej sekcji. Po zakończeniu wydobycia wyrobiska w sekcji, filary w tej sekcji mogą być natychmiast wydobywane, a wyrobisko może być jednocześnie przetwarzane.05 Metoda wyrobisk etapowychJest to metoda wydobycia otwartego z wykorzystaniem wydobycia głębokimi otworami. W oparciu o metodę wydobycia rudy można ją podzielić na poziomą metodę wyrobisk etapowych z głębokimi otworami i pionową metodę wyrobisk etapowych z głębokimi otworami. Pierwsza wymaga podcinania na dnie wyrobiska, podczas gdy druga, oprócz podcinania, wymaga również otwarcia pionowego rowka tnącego na całej wysokości wyrobiska. NR 2 Metoda wydobycia z zawałem Wydobycie z zawałem to metoda wydobywcza, która wykorzystuje zawał skał otaczających do zarządzania ciśnieniem gruntu. Oznacza to, że w miarę zapadania się rudy, skały otaczające są przymusowo (lub naturalnie) zawalane, aby wypełnić wyrobisko, kontrolując w ten sposób i zarządzając ciśnieniem gruntu. Obejmuje ona głównie metodę zawału jednowarstwowego, metodę zawału warstwowego, metodę zawału sekcyjnego i metodę zawału etapowego.01 Metoda zawału jednowarstwowegoMetoda ta jest stosowana głównie do wydobywania łagodnie nachylonych pokładów rudy z niestabilnym stropem i grubością na ogół mniejszą niż 3 m. Pokład rudy między etapami jest podzielony na bloki rudy, a prace wydobywcze bloków rudy postępują wzdłuż rozciągłości ciała rudnego. Po przesunięciu przodka na określoną odległość, z wyjątkiem przestrzeni wymaganej do operacji wydobywczych, podpory są systematycznie odzyskiwane, a strop wyrobiska jest zawalany. Zawalona skała stropowa wypełnia wyrobisko, aby kontrolować ciśnienie stropu. Zgodnie z formą przodka można ją podzielić na metodę zawału długofrontowego, metodę zawału krótkofrontowego i metodę zawału wejściowego.02 Metoda zawału warstwowegoBloki rudy są wydobywane od góry do dołu warstwami. Po wydobyciu rudy w każdej warstwie, zalegająca zawalona skała przesuwa się w dół, aby wypełnić obszar wydobywczy. Wydobycie warstwowe odbywa się pod sztuczną ochroną stropu, gdzie sztuczny strop oddziela rudę od zawalonej skały, zapewniając w ten sposób minimalną stratę rudy i rozcieńczenie.03 Metoda zawału podpoziomowego z filarami dolnymiMetoda ta jest również nazywana metodą zawału podpoziomowego ze strukturą dolną. Jej główne cechy to: po pierwsze, wydobycie odbywa się sekcja po sekcji; po drugie, na dnie każdej sekcji przewidziana jest dedykowana struktura dolna do wydobycia rudy, a wydobycie sekcyjne odbywa się sekwencyjnie od góry do dołu. Można ją dalej podzielić na poziomą metodę zawału podpoziomowego z głębokimi otworami strzałowymi z filarami dolnymi i pionową metodę zawału podpoziomowego z głębokimi otworami strzałowymi z filarami dolnymi. 04 Metoda zawału podpoziomowego bez filarów dolnychDno sekcji nie posiada struktury dolnej złożonej z dedykowanych dróg wydobywczych rudy. Wszystkie operacje, takie jak wiercenie, strzelanie i wydobycie rudy, są przeprowadzane w drodze wydobywczej. 05 Metoda zawału etapowegoWysokość wydobywcza jest równa pełnej wysokości etapu. Można ją podzielić na metodę zawału przymusowego etapowego i metodę zawału naturalnego etapowego. Metodę zawału przymusowego etapowego można dalej podzielić na metodę zawału przymusowego etapowego z przestrzenią kompensacyjną i metodę ciągłego wydobycia zawału przymusowego etapowego. NR 3 Metoda wydobycia z zasypywaniem Jest to metoda wydobywcza, która stopniowo wypełnia wyrobisko materiałem zasypowym w miarę postępu przodka. Czasami podpory są stosowane w połączeniu z materiałem zasypowym w celu utrzymania wyrobiska. Głównym celem zasypywania wyrobiska jest wykorzystanie utworzonego ciała zasypowego do zarządzania ciśnieniem gruntu w celu kontrolowania zapadania się skał otaczających i osiadania powierzchni oraz stworzenia bezpiecznych i wygodnych warunków do wydobycia. Czasami jest również stosowany w celu zapobiegania pożarom wewnętrznym w rudzie samozapalnej. Zgodnie ze strukturą bloku rudy i kierunkiem postępu przodka, można ją podzielić na metodę wydobycia z zasypywaniem jednowarstwowym, metodę wydobycia z zasypywaniem warstwowym w górę, metodę wydobycia z zasypywaniem warstwowym w dół i metodę wydobycia z zasypywaniem selektywnym. Zgodnie z różnymi zastosowanymi materiałami zasypowymi i metodami wydobycia, można ją podzielić na metodę wydobycia z zasypywaniem na sucho, metodę wydobycia z zasypywaniem hydraulicznym i metodę wydobycia z zasypywaniem cementowym.  01 Metoda wydobycia z zasypywaniem jednowarstwowymMetoda ta jest odpowiednia dla łagodnie nachylonych cienkich ciał rudnych. Do wydobycia całej grubości ciała rudnego w jednym przejściu wzdłuż kierunku rozciągłości stosuje się przodek typu ścianowego, rozciągający się na całą długość bloku rudy. W miarę postępu przodka, wyrobisko jest systematycznie zasypywane wypełnieniem hydraulicznym lub cementowym w celu kontrolowania stropu.02 Metoda wydobycia z zasypywaniem warstwowym poziomym w góręMetoda ta jest odpowiednia dla łagodnie nachylonych cienkich ciał rudnych. Do wydobycia całej grubości ciała rudnego w jednym przejściu wzdłuż kierunku rozciągłości stosuje się przodek typu ścianowego, rozciągający się na całą długość bloku rudy. W miarę postępu przodka, wyrobisko jest systematycznie zasypywane wypełnieniem hydraulicznym lub cementowym w celu kontrolowania stropu.03 Metoda wydobycia z zasypywaniem warstwowym nachylonym w góręRóżnica między tą metodą a metodą wydobycia z zasypywaniem warstwowym poziomym w górę polega na tym, że wydobywane są warstwy nachylone. Transport rudy i materiału zasypowego w wyrobisku opiera się głównie na grawitacji. Metoda ta może wykorzystywać tylko zasypywanie na sucho.04 Metoda wydobycia z zasypywaniem warstwowym w dółMetoda ta jest stosowana do wydobywania bardzo niestabilnych ciał rudnych lub takich, w których zarówno ruda, jak i skały otaczające są bardzo niestabilne, a zawartość rudy jest bardzo wysoka lub ciało rudne metali nieżelaznych lub rzadkich jest bardzo wartościowe. Istotą tej metody wydobywczej jest: wydobycie warstwowe i zasypywanie od góry do dołu, przy czym wydobycie każdej warstwy odbywa się pod ochroną sztucznego fałszywego stropu z poprzedniej warstwy. Warstwy wydobywcze są poziome lub nachylone pod kątem 4°–10° lub 10°–15° do poziomu. Warstwy nachylone służą głównie do zasypywania bezpośredniego stropu, a także ułatwiają transport rudy, ale wiercenie i operacje podporowe są mniej wygodne niż w warstwach poziomych.05 Metoda wydobycia i zasypywania selektywnegoGdy grubość żyły rudy jest mniejsza niż 0,3–0,4 m, górnicy nie mogą w niej pracować, wydobywając tylko rudę. Konieczne jest selektywne wydobycie rudy i skał otaczających oddzielnie, aby uzyskać minimalną grubość roboczą (0,8–0,9 m) w wyrobisku. Wydobytą rudę transportuje się z wyrobiska, a wydobytą skałę otaczającą wykorzystuje się do zasypywania wyrobiska, tworząc warunki do dalszego wydobycia w górę. Ta metoda wydobywcza nazywana jest metodą wydobycia i zasypywania selektywnego. 06 Metoda wydobycia z obudową kwadratowąW przeszłości cienkie żyły rudy były w większości wydobywane metodami podpór krzyżowych lub ramowych. W warunkach, gdy ciało rudne jest grube, ruda i skały otaczające są bardzo niestabilne, kształt ciała rudnego jest bardzo złożony, a ruda jest cenna, ta metoda wydobywcza pozostaje skuteczną.

Dla profesjonalistów zajmujących się uzdatnianiem wody, flokulanty są zarówno codziennym narzędziem, jak i technicznym punktem zwrotnym. Przejście od „znajomości nazwy” do „zrozumienia mechanizmu działania i dopasowania logiki” oznacza ewolucję inżyniera z operatora w eksperta. Rodzaje dostępnych flokulantów oraz sposób ich rozróżniania i prawidłowego stosowania to temat, który wielu uważa za mylący. Dziś krótko przedstawimy wiedzę związaną z flokulantami.  Flokulanty są obecnie najczęściej stosowanymi chemikaliami w oczyszczaniu ścieków. Są to substancje, które mogą zmniejszyć lub wyeliminować stabilność wytrącania i stabilność polimeryzacji rozproszonych cząstek w wodzie, a także spowodować, że te rozproszone cząstki koagulują i flokulują w agregaty.  Jak działają flokulanty Cząstki koloidalne w wodzie charakteryzują się małym rozmiarem, hydratacją powierzchni i ładunkiem elektrycznym, co zapewnia im wysoką stabilność. Po dodaniu flokulantów do wody hydrolizują one do naładowanych koloidów i tworzą strukturę podwójnej warstwy elektrycznej z otaczającymi jonami.  Metoda szybkiego mieszania po dozowaniu jest stosowana w celu zwiększenia szansy i częstotliwości kolizji między cząstkami zanieczyszczeń koloidalnych w wodzie a micelami wytworzonymi w wyniku hydrolizy flokulantu. Cząstki zanieczyszczeń w wodzie najpierw tracą stabilność pod wpływem flokulantu, następnie zlepiają się w większe cząstki i ostatecznie osadzają się lub unoszą.  Proces, w którym cząstki zanieczyszczeń w wodzie wchodzą w interakcje z flokulantem, tracąc stabilność poprzez mechanizmy takie jak kompresja podwójnej warstwy i neutralizacja ładunku, i tworząc mikro-płatki, nazywany jest koagulacją. Proces, w którym mikro-płatki agregują pod wpływem materiałów mostkujących i mieszania przepływu wody, tworząc płatki, które rosną w duże płatki poprzez mechanizmy takie jak adsorpcja, mostkowanie i koagulacja zamiatania, nazywany jest flokulacją.  Połączenie mieszania, koagulacji i flokulacji określa się mianem koagulacji-flokulacji. Proces mieszania jest zwykle realizowany w zbiorniku mieszającym, podczas gdy koagulacja i flokulacja zachodzą w zbiorniku reakcyjnym.  Rodzaje flokulantów - (Kationowe, Niejonowe, Anionowe) Flokulanty są szeroko podzielone na kategorie w oparciu o rodzaj ładunku elektrycznego, jaki przenoszą. Istnieją trzy główne typy:  Flokulanty kationowe: Przenoszą one ładunek dodatni i są skuteczne w wiązaniu się z cząstkami naładowanymi ujemnie. Są one często stosowane, gdy zawieszone cząstki w wodzie są naładowane ujemnie lub gdy potrzebny jest ładunek dodatni do neutralizacji ładunku niektórych zanieczyszczeń. Flokulanty niejonowe: Nie przenoszą one ładunku elektrycznego i są zwykle stosowane w wodach zawierających niewiele lub wcale naładowanych cząstek. Flokulanty niejonowe są preferowane ze względu na ich stabilność w szerokim zakresie pH i zasolenia. Flokulanty anionowe: Flokulanty anionowe, takie jak APAM, przenoszą ładunek ujemny i są ogólnie skuteczne w oczyszczaniu wody zawierającej cząstki naładowane dodatnio lub neutralnie zawieszone. Są one szczególnie odpowiednie do usuwania materii organicznej, takiej jak oleje i smary, oraz w sytuacjach, gdy pH jest lekko kwaśne do neutralnego.  Użytkownicy mogą dokonywać rozsądnych wyborów w oparciu o charakterystykę ścieków. Połączenie stosowania flokulantów i urządzeń do oczyszczania ścieków może poprawić efektywność oczyszczania i skutecznie rozwiązywać problemy związane z oczyszczaniem ścieków.  Jak naukowo dobierać flokulanty Wybór odpowiedniego flokulantu jest systematycznym procesem podejmowania decyzji naukowych, a nie prostym procesem prób i błędów. Opiera się on przede wszystkim na następujących punktach:  Analiza jakości wody: Należy najpierw przeanalizować pH ścieków, zasadowość, stężenie zawieszonych ciał stałych i ich charakter oraz potencjał zeta. Na przykład wysokie pH może wpływać na skuteczność flokulantów na bazie glinu; flokulanty kationowe są preferowane do oczyszczania osadów organicznych, które są zwykle naładowane ujemnie. Testy w słoikach: Jest to najbardziej podstawowy i istotny krok. Testy przeprowadza się w laboratorium przy użyciu mieszadła wielopadłowego, aby porównać efekty różnych typów i dawek flokulantów równolegle na parametrach takich jak wielkość płatków, prędkość osiadania i klarowność supernatantu, tym samym określając optymalne rozwiązanie. Zgodność z procesem oczyszczania: Różne procesy separacji mają różne wymagania dotyczące płatków. Na przykład procesy flotacji wymagają lekkich i puszystych płatków, co sprawia, że odpowiednie są flokulanty o wysokiej gęstości ładunku, podczas gdy procesy sedymentacji wymagają ciężkich i zwartych płatków, co sprawia, że preferowane są flokulanty o wysokiej masie cząsteczkowej. Ogólne rozważania dotyczące kosztów: Ważne jest, aby wziąć pod uwagę nie tylko cenę jednostkową chemikaliów, ale także koszt na tonę oczyszczonej wody. Czasami droższy, ale wysoce wydajny flokulant, ze względu na mniejsze dawkowanie i lepsze wyniki oczyszczania, może mieć niższy całkowity koszt.  Flokulanty ewoluowały z pomocniczego środka chemicznego w podstawowy środek technologiczny w nowoczesnych systemach oczyszczania ścieków w celu uzyskania wysokiej jakości ścieków, oszczędności energii, zmniejszenia zużycia i wykorzystania zasobów. Od miejskich oczyszczalni ścieków po różne przemysłowe stacje oczyszczania ścieków, ich precyzyjne zastosowanie bezpośrednio odnosi się zarówno do korzyści środowiskowych, jak i ekonomicznych. W przyszłości, wraz ze wzrostem wymagań dotyczących jakości wody, rozwój i zastosowanie zielonych i przyjaznych dla środowiska flokulantów (takich jak zmodyfikowane polimery naturalne) oraz inteligentnych systemów dozowania staną się ważnymi kierunkami dalszego rozwoju w tej dziedzinie.